Świdnik wkracza w kolejny etap programu rewitalizacji zdegradowanych obszarów miasta. W poprzedniej pespektywie finansowej Unii Europejskiej udało się, między innymi, zmienić oblicze placu Konstytucji 3 maja, uporządkować tereny byłego kompleksu Avii, zmodernizować budynek Miejskiego Centrum Usług Socjalnych i część pomieszczeń Miejskiego Ośrodka Kultury. Specjaliści z firmy Delta Partners z Cieszyna, wspomagającej władze Świdnika w opracowywaniu programu rewitalizacji orzekli, że dzielnicą najbardziej potrzebującą wsparcia w perspektywie do 2027 roku jest nadal centrum miasta.
– W przypadku placu Konstytucji 3 maja dotychczasowe efekty rewitalizacji są szczególnie widoczne. Przestał on być jedynie miejscem oficjalnych spotkań i uroczystości. Zawitała do niego młodzież i dzieci. Jeżdżą na rowerach, rolkach, spędzają wspólnie czas. Przestrzeń przestała być martwa – mówi Marcin Dmowski, zastępca burmistrza.
Kolejny etap rewitalizacji wciąż koncentruje się na centrum, które jako jedna z najstarszych dzielnic miasta, wymaga zmian funkcjonalnych.
– Jednym z pomysłów jest zmiana przeznaczenia budynku dotychczasowej siedziby Centrum Usług Społecznych. Przestanie on pełnić zadania administracyjne, stanie się centrum życia kulturalnego. Planujemy przenieść tam bibliotekę oraz Strefę Historii, a także zorganizować miejsce na wystawy i różnego rodzaju spotkania kulturalne – tłumaczy M. Dmowski.
W toku przygotowywania uchwały Rady Miasta w sprawie określenia granic obszarów zdegradowanych, dodano do nich okolice ul. Kolejowej.
– Przeprowadziliśmy w tym rejonie istotne inwestycje. Wybudowaliśmy dworzec przesiadkowy, dzięki PKP PLK mamy nowy dworzec kolejowy. Ta infrastruktura wymaga jeszcze aktywizacji, ale stworzyliśmy fundament, na którym możemy budować sieć nowoczesnej komunikacji lokalnej, zarówno w granicach powiatu, jak i połączeń autobusowych oraz kolejowych z Lublinem, gdzie powstaje dworzec metropolitalny. Wypada, żeby okolica, która nie cieszy się wśród mieszkańców najlepszą opinią, również zmieniła przeznaczenie i przestała kontrastować z sąsiedztwem. Współcześnie odchodzi się od tworzenia enklaw socjalnych starając się raczej wtopić osoby gorzej radzące sobie w życiu w tkankę społeczną, co daje lepsze efekty socjalizacyjne. W miejsce tego swoistego „getta” powstanie Centrum Aktywności Społecznej, 6 mieszkań chronionych oraz przestrzeń dla różnego rodzaju stowarzyszeń i innych organizacji pozarządowych – przekonuje Marcin Dmowski.
Rewitalizacja potrzebujących jej rejonów miasta nie ogranicza się do przedsięwzięć korzystających ze środków unijnych dedykowanych wyłącznie na ten cel. Klasycznymi przykładami rewitalizacji były przecież budowa Parku Avia i pas terenów zielonych ciągnący się od Lidla aż do dawnego wysypiska śmieci. Rodzi się pytanie czy projekty rewitalizacyjne realizujemy tylko dlatego, że pozyskujemy na nie pieniądze z zewnątrz, czy też są one rzeczywiście potrzebne.
– Nawet gdyby nie było zewnętrznego wsparcia, musielibyśmy prowadzić działania rewitalizacyjne. Zmiany demograficzne, a co za tym idzie struktury społecznej i potrzeb mieszkańców wymuszają aktywność dostosowującą infrastrukturę, jej profil i poziom nowoczesności, do aktualnych potrzeb. Porównałbym to do sytuacji po przyjęciu nowych państw w struktury Unii Europejskiej. Początkowo wymagają zwykle właśnie ogromnych przedsięwzięć o charakterze rewitalizacyjnym. Tak było również w przypadku Polski – podsumowuje zastępca burmistrza.
Najważniejszą kwestią, wciąż nierozstrzygniętą, jest ilość środków, jakie Polska uzyska na realizację programów rewitalizacyjnych. Wciąż trwają negocjacje naszego rządu z Brukselą. A jest o co walczyć, ponieważ wkład środków unijnych w każde tego typu przedsięwzięcie sięga 85 procent kosztów.
– Celem rewitalizacji jest przemodelowanie istniejącego stanu rzeczy tak, by nadać obiektom nowe funkcje społeczne i w ten sposób je aktywizować. Jej istotą nie jest więc odnowienie murów, ale faktyczne nadanie im nowego życia – mówi burmistrz Waldemar Jakson.
Artykuł przeczytano 1163 razy
Last modified: 21 stycznia, 2022
