Na zamówienie Portu Lotniczego Lublin firma GOBIO – Usługi Przyrodnicze z Torunia przeprowadziło badania liczebności, zagęszczenia i rozsiedlenia populacji susła perełkowanego na trawiastej części lotniska w Świdniku. Badania kosztowały 12,5 tys. zł, ale PLL otrzymał na nie refundację z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Lublinie. Prace wykonano wiosną i latem, jednak ich wyniki opublikowano dopiero przed kilkoma dniami.
Suseł perełkowany jest jednym ze znaków rozpoznawczych Świdnika, chociaż nie jest rodowitym świdniczaninem. Pierwsze susły zostały tu sprowadzone z obecnego rezerwatu Suśle Wzgórza koło wsi Chochołów na Zamojszczyźnie. Kolonia susłów zadomowiona na świdnickim lotnisku liczyła nawet ponad 10 tysięcy osobników, jednak z czasem zaczęła dramatycznie maleć
„Siedlisko susła perełkowanego” to użytek ekologiczny obejmujący około 20 ha. Natomiast specjalny obszar ochrony siedlisk Natura 2000 Świdnik zajmuje około 122,8 ha. Swoim zasięgiem obejmuje gminę Wólka oraz Świdnik, w tym fragment trawiastej części lotniska o wymiarach 1240 x 1000 m. Odgrywa on ważną rolę dla populacji susła perełkowanego, który został umieszczony w Czerwonej Księdze Gatunków zagrożonych, a także w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt jako gatunek bardzo wysokiego ryzyka, ze względu na małą populację.
Nauka w służbie gryzoniowi
Co szkodzi susłowi? Wysoka trawa i, o dziwo, wyjałowienie terenu spowodowane brakiem nawożenia mineralnego oraz drapieżniki, zwłaszcza lisy.
Naukowcy znaleźli sprytne sposoby na przeprowadzenie „spisu powszechnego” susłów. Pierwszy polega na zatykaniu nor słomą. Wygryzione wejście oznacza norę zamieszkaną. Latem susły mieszkają samotnie, zatem po ilości wygryzionych otworów dowiadujemy się o liczbie osobników zamieszkujących siedlisko. Drugi sposób polega na wyznaczeniu tak zwanych transektów o szerokości 5 m i długości 10 m i policzeniu nor, które są rejestrowane za pomocą odbiornika GPS.
Wiosną na terenie objętym badaniami zlokalizowano 96 nor susła perełkowanego, spośród których 46 było zamieszkanych. W lecie naliczono ich 119, z których 83 były aktywne.
Jak wykazują raporty, powierzchnia potencjalnego siedliska susła na terenie obszaru lotniska nie zmieniła się. Okazuje się, że obecność portu lotniczego sprzyja susłom. Jego ogrodzenie zabezpiecza przed wtargnięciem ludzi i zwierząt, przy czym nie stanowi bariery dla małych ssaków i nie ogranicza ich potencjalnej migracji. Zatem liczebność populacji susłów zależy głownie od nich samych i warunków pogodowych, ponieważ teren lotniska zapewnia przestrzeń do rozwoju dużej, zwartej kolonii susła, któremu nie brakuje tu pożywienia.
Potrzebni przesiedleńcy
Wiosną 2021 roku populacja susła perełkowanego w Świdniku liczyła 46 osobników. To o 8 więcej w porównaniu z wiosną 2020 r. W okresie letnim nastąpił nieznaczny wzrost liczebności populacji susła do 83 osobników, czyli o 12 więcej niż w lecie 2020 r. Badacze doszli do wniosku, że należy podjąć działania przygotowawcze do wzmocnienia jego obecności przez sprowadzenie nowych osobników z innych siedlisk. Decyzję w tej sprawie podejmie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Lublinie.
Artykuł przeczytano 1676 razy
Last modified: 29 listopada, 2021
