13 maja zmarł profesor Sławomir Mieleszko. Był, rzec można, nieodłącznym elementem świdnickiego krajobrazu. Nie tylko dlatego, że w całym mieście można spotkać rzeźby powstałe z jego inicjatywy, ale również przez swoją postać, często przechadzającą się ulicami Świdnika.
Urodził się w 1938 roku w Nowym Świerżniu, powiat Stołpce, w województwie nowogródzkim (dzisiejsza Białoruś). W 1939 roku udało się rodzinie – zagrożonej wywózką – zbiec przed wkraczającymi na ten teren wojskami sowieckimi. W 1946 r. przyjechali w Lubelskie. Zamieszkali w Krzczonowie, gdzie Sławomir Mieleszko rozpoczął naukę. Kontynuował ją w szkole średniej w Zakrzówku. W 1957 roku egzamin do Państwowej Wyższej szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu, na Wydział Rzeźby.
Po ukończeniu studiów przyjechał do Świdnika. Tutaj, w WSK, pracował jego ojciec. W Świdniku rozpoczął też działalność twórczą. W 1975 r. podjął pracę na Wydziale Artystycznym UMCS w Lublinie. Był wieloletnim dyrektorem Instytutu Wychowania Artystycznego UMCS, profesorem w Zakładzie Rzeźby Monumentalnej.
Jest autorem kilkuset rzeźb, w tym 23 plenerowych i 19 monumentalnych pomników upamiętniających wydarzenia z historii Polski. Są to, między innymi: Pomnik Konfederacji Tyszowieckiej, Pomnik Partyzantów w Tomaszowie Lubelskim, Pomnik Dzieci Zamojszczyzny w Lublinie, Pomnik Zwycięstwa w Radzyniu Podlaskim, wreszcie Pomnik Nieznanego Żołnierza w Świdniku, który powstał „Ku chwale żołnierza polskiego” i został odsłonięty z okazji 30 rocznicy zakończenia wojny, w 1975 r.
W latach 70. ubiegłego wieku Sławomir Mieleszko zorganizował w Świdniku plener dla studentów UMCS. Udział wzięło w nim około 150 osób, malarzy i rzeźbiarzy. Na zlecenie miasta, wraz z innymi rzeźbiarzami, wykonał 15 rzeźb, które znajdują się dziś w przestrzeni publicznej. Nie zachowywał swojej wiedzy tylko dla siebie. Wiele lat działał społecznie, wspomagając malarzy amatorów skupionych w grupie Kolor przy RSTK Świdnik.
Był laureatem Nagrody Ministra Kultury i Sztuki za całokształt pracy twórczej, otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, medal Ministra Edukacji Narodowej, dwukrotnie nagrody Wojewody Lubelskiego i wielu nagród Rektora UMCS oraz odznaczeń miejskich: Amicus Civitatis – Przyjaciel Miasta i Bene Merenti Civitatis Świdnik. Ostatnie lata życia spędził w Warszawie, u boku rodziny.
Ostatnie pożegnanie obędzie się 29 maja, o godz. 13.00 w kościele pw. Wniebowzięcia NMP w Krzczonowie.
Artykuł przeczytano 2163 razy
Last modified: 18 maja, 2021
